Faktoring

Forma finansowania przedsiębiorstwa polegająca na wykupie przez faktora po określonej cenie nieprzeterminowanych wierzytelności faktoranta w połączeniu ze świadczeniem na jego rzecz dodatkowych usług. Przedmiotem faktoringu są zazwyczaj wierzytelności krótkoterminowe (od 14 do 210 dni) głównie z tytułu dostaw towarów lub świadczenia usług. Aby faktoring nie był traktowany jako prosta cesja wierzytelności, faktor jest zobowiązany do świadczenia co najmniej dwóch usług dodatkowych na rzecz faktoranta (np. ściąganie i windykacja należności. prowadzenie ksiąg handlowych faktoranta. badanie sytuacji finansowej dłużników, doradztwo finansowe, opracowywanie planów rozwoju firmy, itp.). Faktor skupując należności faktoranta przed terminem ich wymagalności tym samym finansuje swego klienta, dlatego korzystanie z usług faktoringowych jest dla przedsiębiorstw alternatywną (w stosunku do zaciągnięcia przez nie kredytu bankowego) formą finansowania działalności. W większości krajów faktoring nie posiada uregulowań prawnych (w Polsce umowa faktoringowa jest umową nienazwaną, a dopuszczalność jej zawierania wynika z ogólnej zasady swobody zawierania umów określonej w Kodeksie Cywilnym). Dokumentem określającym ogólne zasady funkcjonowania faktoringu międzynarodowego jest Konwencja Ottawska z 1988 r. W zależności od tego, kto ponosi ryzyko niewypłacalności dłużnika rozróżnia się: faktoring pełny, niepełny oraz mieszany.