Poręczenie według prawa cywilnego

Przyjmowane przez bank jako jedna z form zabezpieczenia kredytów. Poręczenie jest umową, na mocy której poręczyciel zobowiązuje się względem wierzyciela wykonać zobowiązanie na wypadek, gdyby dłużnik zobowiązania nie wykonał. Udzielenie poręczenia powoduje powstanie osobistej odpowiedzialności poręczyciela za dług tzn. poręczyciel odpowiada całym majątkiem. Stąd banki zazwyczaj przed przyjęciem poręczenia sprawdzają status majątkowy poręczyciela i obciążenie innymi zobowiązaniami finansowymi. Najczęściej do oceny statusu poręczyciela banki stosują kryteria takie same jak do kredytobiorcy. Poręczenie pod rygorem nieważności powinno być złożone na piśmie i spełniać określone wymogi tzn. wskazywać w sposób jednoznaczny: osobę, za którą udzielono poręczenia; konkretny kredyt, którego dotyczy; bank, na rzecz którego udzielono poręczenia. Poręczenie może być udzielone zarówno przez osoby prawne, jak i przez osoby fizyczne oraz może obejmować całość zobowiązania dłużnika bądź jego część (np. spłatę jednej raty kredytu). Jeśli nie zostało zastrzeżone w umowie, poręczyciel jest odpowiedzialny za dług jako współdłużnik solidarny (odpowiada jak za własne zobowiązania). Z reguły banki przyjmują poręczenia za dług już istniejący (została zawarta umowa o kredyt), rzadziej poręczenia za dług przyszły. Poręczenie za dług przyszły pod rygorem jego nieważności musi wskazywać najwyższą kwotę do jakiej udzielono poręczenia. Poręczenie może być terminowe (udzielone na określony czas) lub bezterminowe. Poręczenie terminowe nie może być odwołane. Z tej racji dla ochrony poręczyciela obowiązuje zasada, że zmiany warunków umowy kredytowej, dokonywane bez zgody poręczyciela nie mogą zwiększać zakresu jego odpowiedzialności.